9 Maanden Mama

Toen ik negen maanden moeder was, schreef ik een artikel over dat ik me anders ging voelen. Losser, meer kon genieten, minder last van de hormonen. Ik heb deze uiteindelijk niet gepost, maar ik vind het zo mooi omschreven hoe ik mij toen voelde dat ik het graag alsnog deel. Inmiddels zijn we 13 maanden ouders en hebben we alweer veel meer meegemaakt met onze dochter. Toch blijf ik die 9 maandengrens herinneren, want het was voor mij zeker een ijkpunt. Veel plezier met lezen!

Negen maanden geleden

Negen maanden geleden, of eigenlijk al iets eerder, op 17 november braken mijn vliezen. Hoopvol wachtten we die avond tot de weeën zouden komen. Even begon het te rommelen, maar al snel zwakte het weer af. Met gebroken vliezen mag je 24 uur de weeën afwachten, daarna word je medisch en draagt de verloskundige je over aan het ziekenhuis. De volgende dag was dit dus het geval.

November bleek een drukke maand met veel bevallingen. Na controle met CTG konden we niet blijven. We moesten wachten, want de bevalkamers waren allemaal vol. Via triage kijken ze wie er dan als eerste moet bevallen en wie er nog even kan wachten.

Wij zaten in de laatste categorie. Ietwat teleurgesteld en nog steeds zonder natuurlijke weeën, reden we die dag weer naar huis. Zouden we lang moeten wachten? Wanneer worden we ouders? Wanneer komt ons meisje ter wereld. En vooral, ik hoop toch dat we niet te lang hoeven wachten in verband met gevaar voor infectie. Dat is namelijk een risico met langdurig gebroken vliezen.

Ook de volgende dag hebben we een controle gehad met CTG. Onze kanjer deed het nog goed in mijn buik en er was nog voldoende vruchtwater. Ook nu was het ziekenhuis vol en behoorden we niet tot de groep ‘acute bevallingen’, dus moesten we weer naar huis. Toen begon ik mij toch zorgen te maken. Want hoe lang moesten we nog wachten en kon dit wel? Was dit wel veilig? Na een gesprek met de gynaecoloog en het uitspreken van mijn zorgen was ik enigszins gerustgesteld. De volgende dag werden wij al om 7.00 uur in het ziekenhuis verwacht. We zouden gaan beginnen. Vol gezonde spanning reden we die ochtend heen.

Ingeleid en toen…

Omdat de weeën niet spontaan waren begonnen, werd ik ingeleid. Na alle controles werd het infuus met weeënopwekkers aangesloten en was het afwachten geblazen. Het duurde echter behoorlijk lang voor ik de eerste wee had. Maar toen die er eenmaal was, volgden ze elkaar in een rap tempo op. Ik zal niet te specifiek worden, want dat is mij te privé. Na ongeveer 16 uur kwam dan eindelijk onze dochter op de wereld.

Er was eens…

En toen begon het avontuur. Daar lag ze dan. Onze prachtige dochter op mijn borst en een zielsgelukkig gevoel viel over mij heen. Alle uren bloed, zweet en tranen vielen totaal weg met haar in mijn armen. Mijn man en ik waren op slag verliefd en hij belde direct mijn ouders op om het goede nieuws te vertellen. Die nacht moesten we helaas apart slapen, ook de kraamkamers waren vol, dus vaders moesten naar huis. Maar Ninthes kersverse papa kwam in de vroege morgen direct weer bij ons om te helpen, te knuffelen en te genieten van het kleine droppie.

In sneltrein naar nu

Inmiddels is het dus negen maanden geleden dat dit moment zich heeft afgespeeld. Hoe snel de tijd gaat, besef ik met de dag meer. Ninthe kruipt en zit ineens zelfstandig. Ze kletst de oren van je hoofd. Wijst alles aan gevolgd door ‘die’ en is het zonnetje in elke ruimte. Ik prijs mezelf elke dag gelukkig dat wij haar ouders mogen zijn. De eerste negen maanden was intens genieten, intens zorgen, intens beleven en ook stoeien met die hormonen, het leren ontspannen als mama, mijn nieuwe rol ontdekken en ook mezelf proberen rust en tijd te geven. Dat ging en gaat niet altijd even gemakkelijk.

Toch heb ik de laatste week een ‘ander’ gevoel. Ik kan het niet goed omschrijven. Ik zit lekker in mijn vel, voel rust in mijn hoofd en heb het idee dat de storm in mij een beetje is gaan liggen. Ik heb meer vertrouwen in mezelf, laat me niet meer zo gek maken door ‘perfecte’ plaatjes van mama’s op Instagram en kan weer op mijn eigen koers varen.

Ik hoop op mamainhetmoment mooie artikelen te schrijven ter inspiratie voor andere moeders, zonder dat het gevoel ontstaat te moeten vergelijken. Want daar ben ik inmiddels wel achter, dat heeft geen zin. Elke mama heeft haar top-momenten en momenten waar je minder trots op bent. Elke mama zet haar beste beentje voor. Laten we dat vooral vieren en waarderen in elkaar en genieten van onze kleintjes (of grootjes ;-)!)

Dank je wel voor het lezen van mijn verhaal. Ik vind moederschap een groot, spannend, geweldig, mooi, leuk en intens avontuur. Maar ik geniet er enorm van en hoop jij net zo :-)!

Liefs, Anne

Geef een antwoord

Welkom op mamainhetmoment.nl, mijn persoonlijke lifestyleblog voor mama’s met een druk bestaan.

Ik ben Anne, 29 jaar en getrouwd met Ewoud. Sinds november 2019 ben ik moeder geworden van een prachtig meisje en werd mijn dagelijks leven opnieuw ingevuld.

Op mamainhetmoment zal je lezen over moederschap, persoonlijke groei, kinderen, uitjes (t)huis & tuin, mindfulness, huishouden, feestdagen en bijzondere gelegenheden. En af en toe iets over beauty.  Alles met het doel om bewuster van het leven te genieten!

Want een ontspannen mama is een happy mama!

Veel liefs, Anne

Eerder gepubliceerd
Kalender
december 2021
M D W D V Z Z
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031